Blask Alleluja

Moje świadectwo

Długo się zastanawiałam nad tą tajemnicą, z kim mam się podzielić. Dziś raduje się z nowych możliwości elektronicznych, że mogę umieścić ją dla czytających w Internecie, dla zbudowania w wierze. Przedtem podzieliłam się tylko z kapłanami, których Bóg postawił mi na mej drodze.
Gdy Sługa Boży O. Ludwik franciszkanin zachorował ciężko na nowotwór, zdziwiłam się bardzo, że poprosił mnie o modlitwę i zwierzył się, że podda sie każdej woli Bożej. Później, gdy choroba się nagle rozpętała, inny kapłan, też franciszkanin, widząc moje zatroskanie i onieśmielenie, przynaglił mnie abym poszła odwiedzić go w szpitalu. Poprosiłam o błogosławieństwo, bo nie wiedziałam co mam powiedzieć choremu w tak ciężkim stanie, cierpiącemu Słudze Bożemu. Poszłam w samą porę... Odszedł do Pana w imieniny Pana Jezusa, 3 stycznia 2004 r ., w cichości, w momencie kiedy trzymałam go za rękę w wielkim trwaniu Opatrzności Bożej. Nie rozumiałam skąd wzięła się ta moja odwaga i moc... to nie było ze mnie, to było pierwsze moje bezpośrednie zetknięcie się z odchodzącym do Bożego świata człowieka, a to był bliski memu sercu kapłan. Przedtem bałam się śmierci od dziecka. Boleśnie przeżyłam śmierć mojego rodzonego ojca kiedy zmarł na zawał serca gdy miałam 13 lat. Przez długie lata doświadczałam jego braku. Tylko miłość ojcowska zachowywana głęboko w sercu pozwalała mi trwać i funkcjonować.

Kochajmy nasz Kościół - Naszą Matkę ! Kochajmy naszych Kapłanów!

Moje świadectwo

Widzenie oczami ducha na modlitwie

ZŁOTY kielich z napisem IHS
nad nim
BIAŁA HOSTIA






Z łaski Bożej w wielkim skupieniu duszy zobaczyłam do jakiej godności został wyniesiony, gdyż ubrany był w złocisty płaszcz liturgiczny, na głowie nałożoną purpurową piuskę, a w ręku trzymał złoty kielich, do którego wlewała się "jak rzeka lub biała tęcza"...chwała ???, nie umiem wyrazić słowami, a tak był na twarzy rozpromieniony radością i przemieniony pięknością w "młodego starca" z białymi do ramion włosami... i uśmiechnął się do mnie tak głęboko, bez słów, aż moje serce i duch radosny okrzyk wydało: Ojciec Ludwik !!!, i raduje się moje serce do tej pory i nie przestaję Bogu dziękować za kapłanów, wiernych swej misji aż do końca swych dni żywota, ukrzyżowanych wraz wraz z Chrystusem. Następnie jego rozpromienioną twarz zaczął przysłaniać kołyszący się, nasycony światłem negatyw, przypominający Oblicze Chrystusa z Całunu Turyńskiego..., i moje myśli natychmiast pobiegły do papieża Pawła VI. Później wszystko zniknęło a na tym miejscu widniał sam

ZŁOTY kielich z napisem IHS nad nim BIAŁA HOSTIA
Moje refleksje

"Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia Pana"
to jest właśnie Eucharystia, do czego Bóg wezwał kapłanów i co pragną realizować w ciągu calego życia
 

do czasu aż wypełnią sie słowa Jezusa wypowiedziane w Wieczerniku:"

(...) Odtąd nie będę już pił z tego owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić będę z wami nowy, w królestwie Ojca mojego"



 

Dobry Bóg dokonał w pierwszym po etapie życia chwili śmierci lub po / nie wiem /, jakby nowego stworzenia, bo potężną Moca Ducha Świętego ożywił oddanego Sługę Bożego i Wprowadził go do nowego już niekończącego się, życia bo jak to inaczej wytłumaczyć ?
KK naucza, że jest nieśmiertelna dusza tylko ciało wraca do ziemi i czeka na powszechne ZMARTWYCHWSTANIE Ciał, duch ludzki w chwili śmierci powraca do Boga skąd wyszedł ale to nie koniec ... to drugi etap i inny wymiar przestrzeni duchowej, niewidoczny dla naszych oczu, chyba, że sam Bóg zechce i otworzy nasze duchowe oczy i pokażę z łaski swej.
Było to 19 stycznia 2004 roku w niedzielę o 19:10, wcześniej krótko, 13 dni po jego śmierci nagle obudził mnie silny jego głos , który tak jakby "zatrąbił mi do chorego lewego ucha, ktore zostało uleczone. Mozna to było porównać do potężnego głosu przykładając ucho do słuchawki telefonicznej. Taki byl odbiór i takie wrażenie. Żartowałam pozniej, że O. Ludwik obudził mnie "telefonem" choc w rzeczywistości nikt nie dzwonił kiedy nad ranem jeszcze spałam. Trudno to wszystko wytłumaczyć co wykracza ludzki rozum. Wiem tylko, że w tej naturalnej a zarazem rzeczywistości duchowej miało to miejsce i nie byl na sen. O tym jestem głęboko przekonana.
Zrozumiałam te wielką duchową łaske za pomocą Apostołki Miłosierdzia Bożego, św. S. Faustyny, która napisała: "(...) łaske Boza trzeba przyjmować tak, jak Bóg zsyła ją, i to w jaki sposób w On chce, i trzeba ją przyjmować pod taka postacią, pod jaka nam Bóg zsyła "/ Dzienniczek715 /
Jak później sprawdziłam wiedzę oo Papieżu Pawle VI, jako pierwszy papież powiedział: "Wszyscy artyści próbowali przy pomocy barwy i formy przełożyć Boskie Oblicze Jezusa. Jednak nie jesteśmy z nich zadowoleni. Może jedynie wizerunek ze Świętego Całunu nam ofiarowuje coś z tajemnicy Tego Człowieka i Boga (...), przedstawione tu Oblicze Chrystusa wydaje się tak ludzkie i boskie, jak żaden inny czczony wizerunek (...)

Całun TURYŃSKI